Een patiënt wordt verwezen naar een fysiotherapeut vanwege klachten over het bewegend functioneren. Deze klachten worden gekenmerkt door een verminderde belastbaarheid van weefsels en organen die in dienst staan van het bewegend functioneren.

De verminderde belastbaarheid kan een gevolg zijn van een tijdelijk te grote lokale belasting (na een trauma of een acute overbelasting) of t.g.v. een onvoldoende afstemming van de belastbaarheid op de fysieke belasting.

De fysieke belasting is het resultaat van het biologisch streven om vorm en functie optimaal af te stemmen op de belasting waaraan het organisme wordt blootgesteld.

Het aanpassingsproces, dat hieraan ten grondslag ligt, wordt mede bepaald door erfelijkheid, leeftijd en geslacht en kent voor ieder weefsel en orgaan specifieke biologische wetmatigheden.
Om diverse redenen kan het vermogen om de belastbaarheid op de belasting af te stemmen al dan niet tijdelijk belemmerd zijn.
 

De fysiotherapeut probeert met behulp van algemene en voor de fysiotherapeut specifieke middelen de "zieke" mens weer is staat te stellen om zijn belastbaarheid en belasting weer op elkaar af te stemmen.

Dit houdt in dat de fysiotherapeut zal beginnen met het in kaart brengen van de aard van de verminderde belastbaarheid en daarnaast zal trachten inzicht te krijgen in de factoren die mogelijkerwijs samenhangen met de klacht.
Een analyse van deze factoren geeft antwoord op de vraag langs welke weg de belastbaarheid van de patiënt kan worden verhoogd en de kwaliteit van leven positief kan worden beïnvloed met als doel dat de klachten zullen kunnen afnemen of zelfs verdwijnen.
Ligt deze oorzaak in een verminderd aanpassingsvermogen t.g.v. een veranderde emotionele en affectieve inkleuring van de werkelijkheid dan zal de fysiotherapeut zijn specifieke kennis moeten aanwenden om de patiënt behulpzaam te zijn bij het verminderen van de klacht (zie onder ‘psychosomatische fysiotherapie’).

De Fysiotherapeut kan in het laatste geval gebruik maken van fysiofitness.
Bij deze trainingsvorm wordt de belastbaarheid van de patiënt bepaald en de patiënt gaat vervolgens op zijn eigen belastingsniveau trainen om zijn/haar belastbaarheid en algehele gezondheidstoestand te verbeteren. Deze algehele verbetering van de gezondheidstoestand uit zich in het verminderen van de stoornissen (problemen in gewrichten, spieren, pezen, banden e.d.), in het verbeteren van de uit te voeren activiteiten (opstaan, lopen, fietsen e.d.) en in het hervatten of weer beter uit kunnen voeren van werk, sport of hobby.
Belasting en belastbaarheid worden ten slotte niet alleen op niveau van weefsels, organen of orgaan stelsels in hun onderlinge samenhang beschouwd, maar eveneens op het niveau van de persoon in relatie tot zijn omgeving.